Hamd, alemlerin Rabbi Allah'adır. O'na hamd eder, O'ndan yardım ve mağfiret isteriz. Nefislerimizin şerrinden, amellerimizin kötülüklerinden O'na sığınırız. Allah kimi hidayete erdirirse onu saptıracak yoktur, kimi saptırırsa onu hidayete erdirecek yoktur. Şehadet ederim ki Allah'tan başka ilah yoktur. Ve şehadet ederim ki Muhammed Sallallahu Aleyhi ve Sellem O'nun kulu ve rasulüdür.

Bu kadar insan varken neden yalnızız?

Listeler dolu… Mesaj kutuları dolu… Takipçiler var…

Ama içimizde bir eksiklik büyüyor.

Konuşuyoruz, dinlemiyoruz. Yazıyoruz, anlamıyoruz. Görünüyoruz, ama gerçekten tanınmıyoruz.

Bu çağ bize bağlantı sundu, bağ kurmayı öğretmedi.

Rabbimiz Kur'an-ı Kerim'de buyurur:

"Müminler ancak kardeştirler." (Hucurât, 10)

Bu sadece bir hitap değil, bir kimliktir.

Kardeşlik; aynı ortamda bulunmak değil, aynı yüreği taşıyabilmektir.

Hicret yolunda, bir mağarada… Ebu Bekir Radiyallahu Anh korku içindeyken Rasulullah ﷺ şöyle dedi:

"Üzülme, Allah bizimle beraberdir." (Tevbe, 40)

Zor zamanda yanında olmak, korku anında güven vermek, işte sadakat budur.

Bu sıradan bir arkadaşlık değildi. İmana dayalı bir yoldaşlıktı.

Bugün belki yüzlerce kişi bizi tanıyor, kaç kişi bizim için dua ediyor?

Kalabalık olmak güç değildir. Sadık olmak güçtür.

Biz kimin sadık dostuyuz?