Hamd, alemlerin Rabbi Allah'adır. O'na hamd eder, O'ndan yardım ve mağfiret isteriz. Nefislerimizin şerrinden, amellerimizin kötülüklerinden O'na sığınırız. Allah kimi hidayete erdirirse onu saptıracak yoktur, kimi saptırırsa onu hidayete erdirecek yoktur. Şehadet ederim ki Allah'tan başka ilah yoktur. Ve şehadet ederim ki Muhammed Sallallahu Aleyhi ve Sellem O'nun kulu ve rasulüdür.

Neden sürekli başkasına bakıyoruz?

Birinin başarısına, imkânına, hayatına…

Farkında olmadan kendi hayatımızı küçültüyoruz.

Bu çağın en büyük imtihanlarından biri kıyas. Bir hayat izliyoruz, içimizde sessiz bir eksiklik hissi oluşuyor.

Oysa herkes sonucunu gösterir, kimse sürecini anlatmaz.

Göz, verilene değil; verilmeyene kayar. Kıyas arttıkça huzur azalır.

Rabbimiz Kur'an-ı Kerim'de buyurur:

"Eğer şükrederseniz, elbette size artırırım." (İbrahim, 7)

Şükür sadece dille "Elhamdülillah" demek değildir.

Şükür, bir bakış açısıdır. Nimeti fark etmek, yerli yerinde kullanmak, sahibini unutmamaktır.

Ali bin Ebî Tâlib Radiyallahu Anh der ki:

"Kanaat, tükenmeyen bir hazinedir."

Kanaat; azla yetinmek değil, Allah'ın verdiğinde hayır olduğuna güvenmektir.

Kıyas kalbi daraltır. Şükür kalbi genişletir.

Başkasıyla yarışmak yorar. Kendini düzeltmek güç verir.

Herkesin imtihanı farklı, herkesin nasibi ayrıdır. Bize düşen, bize verileni hakkıyla taşımaktır.

Bugün başkasıyla değil, dününle yarış.